د نیا  را   به رقص بیاور    ساقی !

تا  من ،

                                                فرصت ِ  وسیع ِ  گریستن   کنم

. . .

تنها برای جهان ، د ست می تکانَد آتش

د ر فاصله ی من و کبریت

کشاکش ِ د ود

د ر جاذ به ی  د و لب کافی ست

د ر فراموشی ِ اشیا

حا فظه ی تو از د ست می رود

و مرگ ،  سیگارش  را

د ر خاطره ی شب

خا

مو

ش

می کند

.