خاک   پشتِ سرش می دوید

                  روی ردّ هذلولی ِغریب ،

      شکل می گرفت

                  و آن همه چشم ایستاده ، مردّد دیدن

  خورشید  کوچک و کوچکتر

                          می رفت تا سیاه توی سیاه

                                              روی سر ِ سایه خرا ب

                                خاک به خودش بنشیند

                                   چشم به خودش بریزد

                             کوچکتر ا ز تصوّر،

                                                اعماق جها ن

                                          بر مدار خواب بچرخد.

                  شب ماند ،  دنباله ماند ؛

                                        مسافر از ایستگاه گذشت ،

                                                                 اگرچه گذشت ...  .