واگر که جرگه ی آتش ،
د لی از هوا دارد
مگر شکاف ِ نفس از تنفّر ِ سوخت پُر است
با من به هیأت ِ موسیقی
به خُنیا می خیزی
سر در لگام ِ د ود ،
اسب ِ جراحت را د ر گوشت ِ زمان می رمانی وُ
کباب ِ اکسیژن
جهان را به ضیافت ِ سوگ می نشانـَد
به جرگه بیا ریشه ی رعـشه !
به جلگه ی این پهنا قهوه ای
که سیـنه کــَران می داند
هفت آ فتاب
واگر که د ر کوب کوب ِ پا می رقصد ،
آفاق را
یال ِ موجی ِ آ تش
گـُل ِ آ تش
گرفته
تـَـلی از آ تش
نفس ِ مجانین ِ خاکستر .
19 آذر 87
- 11:50 قبل از ظهر-
< ------- >
