که تاب ِ شکستن

  بر بوم ِ گردن

  نشست کردن کرد

  قلم ِ مو

  در شاهرگ ِ رنگ

  که ریخت

  گـُرده ی نوری

  گـُذر ِ ثاقب

  مراتع ِ مرغابیان ِ مرگ

  واینگونه پاییز ِ فصل

  نـُت ِ محزونی

  میان ِ مراوده ی  آب رنگی

  و کوه ِ کوچک

  زانوی شُل فرو آورد