د ل !

           د ر شلّاق ِ گِـل

   آشوبه لَت

        ای !   شیر ِ د شت ِ  اوژَن

                                   د ر سنــگ

         شور آ

    شریان ِ رود ِ پیکر را

          با سَر بگو ؛

              سلطان ِ معـ د نی رسوب می گیرد

        د ل !

            ای لُجّه !     ای شکوه ِ سینه د ر کارد !

                   ای هورَخش ِ شاه ِ شجاع !

                      خور را به قوس ِ کاسه

                                                     بیاور !

 

 

 

                                                                    پنج شنبه 14 شهریور 87

                                                                             8:45َ شب

                                                                             < چالوس>

 

 

 

 

 

 

  د ر خود فرو نشست

           و خرخره ی آب   بلعـیدش

  سنگ ِ تصاویر

             که آن ِ مرتعـشَش

     بر آینه ی برکه    ناگزیر ِ رها کردن می شد

             د ر خود گریست

          د ر خود گلوی سنگی

  و دست ِ جهنده را

             آرامش ِ متلاشی را

        با د وایر ِ د یوانه د ر نامرئی

                                  سکوت ِ د یوانه کرد          .

 

 

 

 

 

 

  امـّا

       سرب ِ بدن

                 سخت بر زمین نشسته است

     با چشمی که وحشی

                             بر مرگ دارد

   و حرص ِ درختی

                       در بهشت ِ شدّاد

              که در ریه ریشه فرو داده ست

   شلـّیک ِ شیهه

                     به کهکشان ، آرشه می کشد

       چمخاخ زد و

                         زَ نَد  وُ   زَ نَد  وُ

                                 زد

               در سینه ای که اسـب ِ آتش

                        جلو دا د  وُ

              ساز ِ برگ هاش رخشید ؛

                                     رقـصیدم

                     وَ رقـصید م سیبک ِ گلوی مسلسل

                                              با سیبل  . . .     .

 

 

                                                                         یکشنبه 13 مرداد 87

                                                                                                - 8:25-  شب

                                                                                                   < چالوس>

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

           تمام ِ جهان

                     واژه هایی هستند

            که برایم

                        شکـل ِ دیگری دارند

                                        

                      هر بار

 

 

 

 

 

 

 

 

د نیا  را   به رقص بیاور    ساقی !

 

تا  من ،

 

                                                فرصت ِ  وسیع ِ  گریستن   کنم

 

 

 

. . .

 

 

 

 

 

تنها برای جهان ، د ست می تکانَد آتش

د ر فاصله ی من و کبریت

کشاکش ِ د ود

د ر جاذ به ی  د و لب کافی ست

د ر فراموشی ِ اشیا

حا فظه ی تو از د ست می رود

و مرگ ،  سیگارش  را

د ر خاطره ی شب

خا

مو

ش

می کند

 

.

 

 

 

  

 

    به تَرک  ،  تاخت

         گـُل ِ علف

                       در

            سکـّوی  قرمز  پیشانی

 

 

 

 

                                                                      سه شنبه 23 بهمن 86

                                                                       -  َ11:05 -  شب -

                                                                           < چالوس >

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  خاک   پشتِ سرش می دوید

                  روی ردّ هذلولی ِغریب ،

      شکل می گرفت

                  و آن همه چشم ایستاده ، مردّد دیدن

  خورشید  کوچک و کوچکتر

                          می رفت تا سیاه توی سیاه

                                              روی سر ِ سایه خرا ب

                                خاک به خودش بنشیند

                                   چشم به خودش بریزد

                             کوچکتر ا ز تصوّر،

                                                اعماق جها ن

                                          بر مدار خواب بچرخد.

                  شب ماند ،  دنباله ماند ؛

                                        مسافر از ایستگاه گذشت ،

                                                                 اگرچه گذشت ...  .

 

  

 

 

  بر

       آ

         ب ِ  

               درون

  قایق از شهود ِ فلق آمد

  بر

       آ

         ب ِ

                در دشت

    چشم ِ سبُـک

                   راه ِ میسّر را

      پا

         رو

             کشید

                     و

                         کـَژ

    پا بُرد و

               قـِژ   برفچال

                               بـَر ماند

  شیب ِ اشاره سفید معبر

        با معنی ِ میان ِ دو ابروچال

  ای خطّ ِ خوش خال !

           خواب ِ زمستان را

                  بردار و

         درک ِ اثیری ِ خود را

                   بگذار !

 

 

 

                                                                                  شنبه - 12 آبان 86

                                                                                    - 10:20 شب -

                                                                                       < چالوس>

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 در این گـنبد ِ سینه
     فکّ ِ کشاله شیهه می کشد
  و گوش ِ زرد   بر شرم  می خوابد
             در این ابری ِ آتش
  حضور ِ مرگ ِ بی رقیب

                              می رقصد
  و سلاطین ِ تن
             از کشمیر ِ هجاها

                             ناراست می آیند
  کو ذهن ِ تهیگاه در خویش
       که هر جهتی ،
    و حلقه ی مفقوده را
                 وسواس ِ ران
           به صبح ِ جهنم برساند !

  کو باد ِ گذشته در گیسو ؟
        کِی رنگ ِ کجا ؟
                    تعلیق ِ چه کس ؟

 

                                                                              یکشنبه  14/5/86

                                                                                - 10:00-  شب

                                                                                   < چالوس>

 

 

 

 

 

 

  اگر سکوت کرده باشد

  لحظه میان ِثانیه و صبح

  آنجا می ایستم

  مثل گل ِمنتظر

               در فرصت ِ پلک

  و شعاع

             لحظه ی بیقرار می شکفد

  اگر سکوت کرده باشم

    لبهای رقیقم

       خیس ِبوسه

                در بستر ِ باد

  صبح مجاور در گل ِشعاع می شکند

             تـَر با تـن ِهوا  .

 

 

 

  مَست

         ای ا ستوار در طنین ِ تشنّج !

   از کاسه می توانی برخیزی

         و مشرق ِ تلأ لوات را

                  آ فتا بِ کمرکِش کنی

     ا ستوا ی هوش

             از سر ِ تو می چرخَدَ م

   جهان پهلو می گیرد

              و تصاعُدِ صدا

                    تا هذیان ِ در تـَن تـَنِه

           تا رگِ شفق

                    از شانه هات

          لغزش ِ مرا   هَوَس ِ لطف می کند

     شرق ِ مرا به مـن برگردان !

               تا جها تِ ترا    برخیزانم

   دوباره ی کمر بکِشم تا هوش

             سَـر ِ جنون تا دوباره ی نوش ؛

                                                  نوش !

 

   

   

   

 

                                        تنهاترین پدیده ی جهان ،  تولّد است

                                                   از بار ِ بزرگِ مرگ

 

 

 

  تلقین کُنَم کُنَدَ م

     حرکت میان ِ حفره هربار شوم شوَدَ م

         تا بین ِ صفـر   تلقین تمامم گیرد

   فرصت به روی صفـر

           تا خَـلق ِ شده باشَدَ م

       با مغز ِ تلا شی

                ا رتعاشی

                    در شعاع ِ وحشـت

  ای ترس !

             ای من ِ مُحتضِـر !

      وقتی در کلمه مرگ ترا می گیرد

          مرگ ا ز کجا می آ وری ؟

              می آ وری ا ز کجا ؟

                  ا ز  کجا  ا ز

                  کجا  ا ز  کجا   ؟

 

 

                                                                    چهارشنبه  25 بهمن 85

                                                                        - 10:20- شب-

                                                                           < چالوس>

 

  مثـل ِ شکوفه در هـوای کودکیَت بـریـز

             از درخت بالا بگیر

                                      گیلاس !

        گیلاس ِ مُرا وده با خورشید !

   و در دها ن ِ خون ،

                  ا فشُره ی نشا ط را به د ندا ن ببند

  ا و می توا ند آ وند در تو دا شته با شد

  ا و می توا ند سقوط را نشنا سـد

   و همیشه ی صعود را به با زی بگیرد

       ا و در تو مُـنقـلب ِ بی شکلی ست

                      پای برهنه در بی عَضُـلِگی

   و در نرمای خود ،

              کِرم را به مِـذا ق دعوت کند ؛ 

                                  گیلاس !

          گیلاس ِ مانده در خا طره ی مُـنبَسِط !

                       حرا رت ِ شوم !

                               . . .

                                       آ تش ِ آ ینده !

 

 

 

 

 

  با در نگاه ِ نجومی

   از مرگ تا تلأ لو ِ آبی

                          در سر داشتم

        بی لحظه شدن را

    در فاصله ی سؤا ل تا پایان

  از مرگ تا غایت ِاستعاره

  هر لحظه  در لحظه شدن بود ؛

              شبیه می مانم     می رانم

                   در جهان ِ جسارت .

      در شبکه های شباهت

         باشید

                با ما

                     ای طیف ِ تمام ها !

 

 

   جمعه 3 آذر 85

   -12:30-  ظهر

     < چالوس >

 

 

 

                                                                   *  تقدیم به 6 ریل موازی

                                                                                              با 7 خـطّ کور، کر، گرسنه ،

                                                                                                                تشنه !!

 

                                  در ساعتِ ۱۲                                                                                                              

 

  لکوموتیو

     در ا ثنی عشر   ریل می کشد

      در هوایی که

                        پس بود ؛

   حالاها تغذیه خواهم شد

                                 بی که پیش

                       آبی به آسمان بزنم

                           آبی به صورتم زده ام

               و چشمه را به پاک کن

                   با چمدانی از چشم

                             و مکث  در عـلفزا ر

       به ریل های موازی              و پرواز ِ مگسهای  متقاطع که زنده اند

                         به مداد سپرده ام

                                            که پشتِ گوش بیاندازد

                    اثنی عشر ِ کور، کر

                                              گرسنه ، تشنه ...   .

 

 

 

                                                                           شنبه  12 دی 83

                                                                                              - 2:30َ-  عصر

                                                                                                  < شیرگاه >

 

 

 

 

 

  با کلمه که عکس می نویسد

           سایه ، دست را طی می کند

                 بر گشتِ سرنوشت

                منطق ِ جزئی شکست

       دستی چه گفت شد

                        در قانون ِ حرکت

       و سایه ای که چه گفته شد

  مانندِ من که از میانه هایَ م کشید

    و عکس ِ سر را طی کردم

             تا متن ، آینه در دست می بَرَد

                 اجزای منطق جاری را    

                            منطق جریان را  . . .    .

 

 

                                                                   دوشنبه 23 مرداد 85

                                                                                                                  -  9:30  شب -

                                                                                                                     < چالوس >

 

 

   تمام ِ مُشمَئز ِ فصل

       پشتِ پنجره ایستاده بود  در من

                و چشمهاش

       شکل ِ مُصادره ی من بود     در ابعاد

              در من صورتِ خیس ِ زمستان نبود

                        تمام ِ پرنده بود

                       مُشتـَعل از فصل

                می رفت ،

                              می رود

       و برف توی چشمهاش

     شبیهِ من سَگلرزه می زند

                                شبیهِ مردُمَک

           آه ! آخر ِ شکل !

              کجای آخر

                          سیاه و سپید

                                    در هم بدرقه می شوند ؟

            چه وقتِ اشتعال ِ صورت در صورت

                                           تمام ِ مُشتاق ِ وصل  . . .    !؟